JEAN-PAUL BELMONDO
I RAQUEL WELCH
W FILMIE
{y:b}DUBLER
SCENARIUSZ
W POZOSTAŁYCH ROLACH
ZDJĘCIA
MUZYKA
REŻYSERIA
Cięcie!
Nie, Mike! Mówiłem: Cały czas tyłem do kamery!
Nie chcę widzieć twojej twarzy!
Jane, ty też nie pokazuj twarzy! Kręcimy od początku! Zaczynamy!
- Spoko. Wszystko będzie dobrze. - Przyklejcie się do ściany!
Tylko o to proszę. Wszyscy gotowi?
- Cisza! - Klaps!
Żal, scena 125, ujęcie 7.
Akcja!
Śmiało... wystarczy!
Na dziś kaskaderzy są wolni.
Teraz przejdźmy do poważnych spraw.
Johnny Holliday, Jane Birkin, scena romantyczna.
Akcja rozgrywa się w płonącym budynku.
Na występie budynku.
Na występie piątego piętra.
Wejdź. Tylko ostrożnie! Bardzo dobrze.
Uważaj. Spokojnie.
Jak mogę grać w takiej szmirze?
- Nie narobiłam się. - Marnuję talent.
Cisza!
Żal, scena 126, ujęcie pierwsze.
Akcja!
Co wy tam jeszcze robicie. Widzimy się jutro o 10:00. Wynocha!
- Dlaczego powiedział o 10:00? - Dlaczego? Nie mam pojęcia.
Hyacinth dlaczego powiedział jutro o 10:00?
Panie Fechner, będziemy jutro potrzebni?
Tak, o 10:00.
- Wykluczone! - Jak to?
Jutro o 10:00 Jane Gardner poślubi
Michela Gaucher.
- Może skończmy najpierw film. - O, nie!
Marcel, znajdź mi na jutro dwoje dublerów.
Po co te nerwy? Porozmawiajmy!
- Pan chyba żartuje! - Możemy zmienić warunki!
- Niczego nie zmieniam. - Jane.
- Jutro bierzemy ślub o 10:00. - Możemy o 11:00. Co za różnica?
- A może o 13:00, albo nigdy? - Zapomnij o miesiącu miodowym.
- W końcu wylądujemy w jakimś motelu. - Czemu nie?
- Porozmawiam z nią. - Jasne.
- Dobrze, że Edward mi nie odmawia. - Jaki Edward?
Sędzia, kolega jeszcze ze szkoły. Razem chodzimy na basen.
- Może przesunąć ślub o godzinę. - Nie!
Podwójną!
Jutro o tej porze rodzina Gaucher stawia szampana!
- A więc to jutro? - A miesiąc miodowy?
Za miastem, albo na Riwierze...
- Spławiła cię? - Nie, zgodziła się!
Ale jutro wyjdziesz z domu w ślubnym garniturze.
- I być w nim na planie? - Czemu nie?
Bywało gorzej. Pójdę do wypożyczalni strojów.
Czemu nie?
Już jest?
Są obaj. Hyacinth spędzi z wami cały miesiąc miodowy?
Jakieś 10%.
- Wiesz która godzina? - Ale to 5 minut stąd!
Wiem, ale...
- Coś nie tak? - Chyba za duży kapelusz.
- Pomożesz mi z suknią? - Jasne, kochanie.
Weź igłę i nici. Zaszyjemy po drodze.
- Nie powiedziałeś, czy ci się podobam? - Bardzo. Chodź!
Jedź wolniej. To mi przeszkadza.
Nie lepiej to zrobić na planie?
- Zatrzymaj się! - Co znowu?
- Co powiedziałeś? - Mówiłem o szyciu Doris.
Wspomniałeś coś o planie!
- Zabierasz mnie na plan? - Taka była umowa.
Umowa? Przecież powiedziałam... To twoja sprawka!
O 10:00 zdjęcia, o 11:00 ślub. Jeśli będziesz się kłócić,
zapomnij o miesiącu miodowym na Riwierze.
Jak mogłeś? Dajcie mi młotek, cokolwiek!
- Pani Gaucher ma rację. - Pani Gaucher? Już to widzę!
Nie jestem panią Gauchet i nigdy nie będę!
Narozrabiałeś. Powinni cię za to rozstrzelać
- Przez pluton egzekucyjny? - Mam nadzieję.
Okłamywaliście mnie i nie chcecie się do tego przyznać, dranie!
Żal, scena 52, ujęcie pierwsze... Akcja!
Cięcie!
Co jest? Coście się tak ubrali?
Nie kręcimy Ojca panny młodej.
- Szkoda. - Cham!
- Przebrać się! Od pasa w górę! - Chodź.
Żal, scena 52, ujęcie drugie.
Akcja!
Cięcie!
- Która godzina? - Spokojnie. Mamy czas.
Mój Boże!
- Gotowi! - Ale nie my. Czekajcie!
Za 10 minut nie ma nas! Jakby co, uprzedziłem ich.
Żal, scena 52, ujęcie drugie. Akcja!
Cięcie!
Żal, scena 52, ujęcie 25... Akcja!
- Cudownie! Cięcie! Następna scena! - Kaskaderzy, na miejsca!
No to lecimy. Powiedziałem 10:30 i dotrzymałem słowa.
Gdybyś mógł, zrób tę scenę za pierwszym razem. Dobrze?
Dlaczego biorą do takich bzdetów zawodowca?
Po co mnie zatrudniają?
Mike.
- Mike, słyszysz mnie? - Tak, nawet wyraźnie.
- Przejedź jak najbliżej kamery. - Zrozumiałem.
- Kręcimy. - Żal, scena 53, ujęcie pierwsze!
Mike, teraz!
Durniu! Przecież powiedziałem: Jak najbliżej kamery!
Zawodowiec, tak?
Nic prostszego. Sknociłem przez twoją paplaninę.
Co? Przejrzałam na oczy! To był wielki błąd!
Jaki błąd?
Wyszłabym za imbecyla! Przypadek kliniczny!
Możesz się wycofać. Nikt cię nie zmusza do małżeństwa.
Ładna para: Głupek i szukająca dziury w całym.
- Żal, scena 53, ujęcie 2. - Akcja!
Mike... zaczynaj!
Pamiętaj: Jak najbliżej kamery, nie na kamerę.
Zajmij się giwerą, a ja kierownicą.
- Zwolnij! - Puściły hamulce!
Zwolnij!
W porządku?
Nie ruszaj się.
Sukinsyn i amator!
- Daj to do tyłu! - Co, sukinsynu?
Tylko nie amator! Sukinsyna jeszcze zniosę!
Jestem wielkim Michelem Gaucher!
Już ja to załatwię i dam ci za swoje!
Stracili nadzieję. Myślą, że wszyscy ich opuścili.
- Mieli szczęście. - Sędzio...
Co u was, turkaweczki?
Oto mój przyjaciel Edward, sędzia pokoju i notariusz.
- Co tu robi sędzia pokoju? - Hyacinth.
- Wynoś się! - Co tam mamroczesz?
Wynocha!
A zatem, co tu robi? Udzieli wam ślubu.
Są twoi, sędzio.
Czy ty, Michaelu Gaucher, chcesz wziąć za żonę...
Michel Gaucher to ten.
Czy ty, Michelu Gaucher, chcesz wziąć za żonę Jane Gardner?
Dlaczego pan pyta?
Zwykle odpowida się twierdząco Tak.
Tak.
Czy ty, Jane Gardner, chcesz wziąć za męża Michela Gaucher?
Nie!
Panienka Gardner jest przygłucha. Proszę powtórzyć.
Czy ty, Jane Gardner chcesz wziąć za męża Michela Gaucher?
- Spadaj! - Jest w malignie.
To obraza i zniesławienie urzędnika państwowego! Grożą za
...to 3 miesiące więzienia! - Chwileczkę!
Pomożemy w kampanii wyborczej...
3 miesiące to mało. Mam nadzieję, że dadzą ci maksimum.
I wylądujesz na Środkowym Zachodzie.
Wiesz, jak tam jest?
Przez twardą wodę stracisz wszystkie zęby.
A cycki, z których jesteś dumna, będą majtać ci do kolan.
Będziesz pisać do mnie sprośne listy,
z których będziemy rżeć z Hyacintem.
A ja w tym czasie będę kochankiem królowej Zanzibaru.
Co mi jest... Czuję się nieswój.
- Ty wampirze! - Morderca!
Doktorze, na pomoc! Ona mnie morduje...
Chce mnie zabić! Na pomoc...
Ty, głupku!
To część mojej rehabilitacji wzmacniającej mięśnie.
Pewnie jest lepszy sposób...
Pomóż mi!
- Podglądasz kobiety! - Nieużywane mięśnie zanikają.
Lepiej będzie ci w domu. Niech cię wypiszą.
Nie, zostanę tu jeszcze tydzień.
Wiesz, co się dzieje z Mike'iem?
Codziennie pisze listy. Myśli, że jesteś w domu.
- Tęsknisz za nim? - Żartujesz?
Cześć, Doris. Wiesz, co z Jane?
Z tą zakochaną we mnie wariatką?
- Nie zwracaj na niego uwagi. - Doris, kto to?
- Ta urocza dama, to twoja mama? - O, ty...
Gdybym był w formie, przeskoczyłbym mur i ją zgwałcił.
- Jak w Marsylii. - Co było w Marsylii?
To tam wszystko się zaczęło. Tam ją poznałem.
Mieszkała w hotelu. Wdrapałem się po murze i wszedłem do środka...
- Zgwałciłeś ją? - 3 razy!
Ale dwa razy pomyliłem sypialnię.
- A jak zostanę inwalidą? - To jest dopiero myśl!
Załóżmy, że jesteś częściowo niepełnosprawny.
W 50%. Do tego masz dzieci na utrzymaniu.
Mamy dwa typy ludzi: Pijawki i ich ofiary.
Kumasz?
Cześć, Mike!
Nie jest tak różowo. Mówię o twoich ostatnich występach.
- Zniszczona kamera i panthera... - Nie ma roboty?
Teraz kręcą tylko polityczne thrillery,
jakieś ckliwe historyjki miłosne i pornosy.
Właściciel baru chce swój szmal. 250.
Mogło być gorzej. Lepiej udaj się na stronę.
- Jak tam, aniołku? - Cześć.
- Mogę zadzwonić? - Jasne.
- Kto to? - Michel Gaucher, kaskader.
- No i? - Może potrawkę?
Dzięki.
- Sama zrobiłam. - Nie jestem głodny.
- Szkoda. - Pozwolisz? Gotowe.
Mogę rozmawiać z Michelem Gaucher?
Michel Gaucher... Właśnie siedzi w kiblu.
- Ale jest jego agent. - To z nim, proszę.
Hyacinth... Do ciebie.
- Chyba producent z Hollywood. - O co chodzi?
- Nie przeszkadzam? - Do rzeczy.
Byłbym niezmiernie szczęśliwy, gdyby
pan Michel Gaucher miał czas
i podpisał dwumiesięczny kontrakt w Meksyku
...na 20.000 tysięcy. - Ile?
- 20.000. - Czyli 50.000 deutsch mark.
Może pan Gaucher woli franki szwajcarskie?
Byłbym zapomniał. Macie pozdrowienia
od pana Baramounta. Liczę na was i wielkie dzięki.
Myśli, że uwierzę w jego kontrakt na 20.000
i ściągnę od niego dług później. Ma mnie za durnia.
Przepraszam, panowie.
- Coś nie jesteś w formie. - Nie, w porządku.
Dzwonił do ciebie producent.
Zadowala cię 20:000?
Chyba powiedziałeś mu, że nie. 50.000 to rozsądna stawka.
- Nie dzwoni się podczas lunchu. - Amen!
- Mogę się przysiąść? - Jasne.
- Co tam? - Mam coś dla was.
Jesteśmy zawaleni robotą, ale mów.
Szukają dublera w supermarkecie.
Pomyśałem o Mike'u, ale czy da sobie radę?
Jest w formie jak nigdy.
Nie biorę każdej roboty. Teraz przebieram.
Serio?
Bez urazy, Santos, ale to, o czym mówisz to komercja.
Nie chcę ryzykować mojej filmowej kariery.
- Przykro mi. - Cóż...
- Trzymajcie się. - Na razie.
Odbiło ci? Odmówiłeś robotę!
Z takim kontraktem nie zagram małpy.
Mike, obudź się! Weź się w garść!
Masz rację. Hej, Santos!
"Panzani"!
Oto szalejąca za makaronem 'Panzani' małpa!
Nasz goryl uwielbia produkty 'Panzani. Ja zresztą też!
Kupcie jedno opakowanie i drugie macie gratis!
Śmiało! Nic tylko kupować!
Jest pan niesamowity!
W porównaniu z Santosem, ma pan w sobie coś z pizzy!
Należymy do innych kategorii. Jeszcze się nie rozgrzałem.
- Często chodzisz do kina? - Tylko gdy ktoś mnie zaprosi.
- Widziałaś Ognie na bagnach? - Jasne.
To ja skakałem z baobabu.
- Z 15m wysokości. - Naprawdę?
- Pokazać ci? - Jasne!
- Zrobię to dla ciebie. - Super!
- Jeszcze nie czas na małpę! - Zajmij się swoim spaghetti!
Zobaczycie skok z Ogni na bagnach,
Tylko patrzcie!
No i po moim stoisku!
- Jasne. Biorę czek i idę. - Nie tak szybko.
Najpierw zaczekamy na policję. Kim pan jest?
- Widział pan Ognie na bagnach? - To on skakał z baobabu.
Chwileczkę.
- Pani Maufroid z pomocy społecznej. - Witam panią.
- Pan Barre. Skarbnik. - Miło mi.
- My do pana Gaucher. - Oczywiście. Proszę wejść.
Zapraszam. Proszę się rozgościć.
Proszę usiąść. Zaraz przyjdzie pan Gaucher.
Mike, wstawaj! Ubieraj się. Chodzi o twój zasiłek!
Dzieci, biegnijcie po Mike'a! Jest w supermarkecie!
Chodzi o jego zasiłek. I znajdźcie kobietę w ciąży... Szybko!
Będzie za kilka minut. Właśnie się ubiera.
Dziękuję.
- Dzień dobry, pani i panu. - Dzień dobry, dzieci.
- To matka tych dzieci! - Bardzo mi miło...
- Stan zdrowia pani męża... - No cóż, niestety.
To może być dla pani bolesne, ale muszę umieścić go w szpitalu.
Pani pracownico społeczna, litości!
Proszę nie pozbawiać mnie mojego jedynego cherubinka. Litości!
Ostatnio było tu więcej dzieci.
To ile ich jest?
No... siedmioro... nie, ośmioro.
A, nie! Tu jest siedmioro, W każdym razie, wkrótce będzie więcej.
- Sprawia mu to przyjemność? - Chyba już nie.
Z uwagi na stan pani męża, pani będzie odbierać zasiłek.
Do widzenia, pani Gaucher.
Tulipany!
Dzięki.
Już wyszłaś ze szpitala? Jak się czujesz?
Dobrze, zanim tu przyszedłeś.
Urocza jak zwykle.
Właściwie przyszedłem do twojej koleżanki.
Nie ma jej!
Nie zapalaj światła!
Niedobrze jest siedzieć w ciemności. Nic tylko się snujesz.
- Opadła mnie melancholia. - Bez różnicy.
Przeciwnie. To tak, jakbyś padł od ciosu, albo od whiskey.
Może to ci z pomocy społecznej.
I z czekiem, żeby ukoić twój ojcowski ból.
- Nie pleć bzdur. - Idź.
Cześć, Santos.
- Cześć, Mike. - Goryl na spacerze?
Jasne.
Wyświadcz mi przysługę. Pracuję z Mendozami. Jeden z nich zachorował.
Pracuje na trapezie. Chcą, żebym do nich dołączył.
- Zastąpiłbyś mnie w supermarkecie? - Wiesz, jak było ostatnio.
Co z tego? Wyrzucili ciebie, nie małpę.
Panie i panowie, nie przegapcie naszej oferty.
Gdy kupujemy spaghetti, myślimy o 'Panzani'.
Zapraszam na stoisko z produktami 'Panzani'.
Witamy naszych klientów i smakoszy makaronów 'Panzani',
którzy wiedzą, że dobre spagetti to 'Panzani',
Oto on! Nasz super goryl chce zdobyć makaron 'Panzani'.
'Panzani' to coś dla ciebie. A teraz czas na super wyprzedaż!
Kupcie jedno opakowanie, a drugie dostaniecie gratis!
Dwa opakowania 'Panzani'! 'Panzani' to coś dla was!
Wszyscy uwielbiają 'Panzani'!
On też lubi 'Panzani'. Zaczyna się wściekać!
Ponieważ...
'Panzani' to coś dla was! Macie 2 opakowania w cenie jednego!
Nasz goryl szaleje za 'Panzani', tak jak wy! Zapraszamy!
Jane...
Cześć.
Podwójną.
Właśnie wylądował Concorde z Nowego Yorku z gwiazdą
na pokładzie. Świętujemy przybycie Bruna Ferrariego do Paryża.
Znany i podziwiany przez kobiety, Bruno Farrari!
Zagrał w takich filmach, jak Czarny szejk, Biały orzeł,
czy rolę syna Pattona w Ostatnim ataku.
A niedawno wspaniale sportretował postać Napoleona
w Samotnym człowieku. Uwielbiany i idealizowany
przez wszystkie kobiety
Bruno Ferrari przyleciał Concorde'em.
Bruno Ferrari przesyła uśmiech każdemu z was!
Wszyscy twoi wielbiciele witają cię w Paryżu.
- Miło znowu tu być. - Wkrótce zagrasz w nowym filmie.
Tak. To wspaniała opowieść przygodowa...
- A tytuł? - Zakochany szpieg.
Film akcji, pełen emocji i karkołomnych wyzwań?
- Tak. Lubię ryzyko. - Oczywiście zagrasz bez dublera.
Padały zarzuty, że nie jesteś takim supermanem.
Bzdura. To zarzuty godne pogardy. Spójrz na mnie.
Ja miałbym potrzebować dublera?
- Na czwartym jest wrestling. - O, nie...
Jakie niebezpieczne sceny będą w tym filmie?
Mam grać na skrzydle samolotu i to bez spadochronu.
- Bez? - Tak.
W innej scenie gram na klatce schodowej i skaczę w dół.
- We własnej osobie. - Proszę się cofnąć.
- Ktoś mnie podszczypuje. - To niewybaczalne!
Nie mam nic do dodania.
- Może wrestling na czwórce? - Jasne.
- Tylko spróbuj. - Nie pchać się!
Przestańcie, dziewczyny! Jak mówiłeś, Bruno,
w życiu lubisz ryzyko. Powiedz...
Jak tam na górze? Samuraje na miejsca. Gotowi?
Jest Priscilla Lobo? Świetnie.
Bardzo dobrze! Nie! A gdzie Bruno Ferrari?
- U siebie. - Idź po niego... szybciej!
Mamy mało czasu!
Bruno Ferrari! Proszę.
- Widzisz to? - Jasne.
- Widzisz drabinę? - Tak.
- Wejdziesz na nią. - Wysoko?
Ile się da.
Powiedz, czy na samą górę, czy do połowy. I skaczę.
- Zanim skoczysz... - Jest super!
- Ale słodki. - Kiedy tylko chcesz, Bruno.
- Nigdy tego nie robiłeś. - Możesz mi zaufać.
- Bruno, wejdź na drabinę. - Jasne.
Gotowi? Załóżcie maski.
Świetnie! Wszystko gotowe. Włącz kamerę! Akcja!
Jesteś gotowy? Do dzieła!
- Śmiało! - Nie! Zdejmijcie mnie z niej!
Kamera stop! Zatrzymać akcję! Pomóżcie mu zejść!
To był sabotaż! Potwory! Nie upuśćcie mnie! Wiadomo,
ubezpieczenie!
W skrypcie są powietrzne akrobacje!
A tu mamy tylko 3 metry wysokości!
- Albo on, albo ja, Sergio Campanese! - Ty? Za dużo żresz spaghetti.
Twoje ostatnie 3 filmy odrzuciły nawet bezpłatne kanały.
Wiele kobiet wzdycha do niego, podczas gdy ich mężowie chrapią.
Może weźmiesz się do roboty
i znajdziesz kogoś, kto go zastąpi w scenach akcji!
Ale tu są tylko sceny akcji.
Pokaż poprzedniego.
Jest!
- I co? - Kto... kto?
Bruno Ferrari, Valentino ery atomowej.
Nie! To jest Ferrari, a to Michel Gaucher, kaskader.
- Znam go. Weźmiesz go? - Tak.
Wstrzymuję produkcję. Ile straciłem?
Chwileczkę... 2.600.000.
Jest niezły. Wiem, o co ci chodzi.
Narwany, ale uczciwy i przystojny.
- Co między wami było nie tak? - To między wami było nie tak!
Może byś przeprosił i się ukorzył? Chcę go tu jutro rano!
- Co podać? - Danie dnia.
- Dwa razy. - Przystawka?
- Tak, podaj... - Nie.
- Chociaż trochę. - Nic!
Za 2 tygodnie jest święto narodowe. Wystąpisz w auto-rodeo.
- Święto Narodowe. - Przecież robię, co mogę.
Jeśli tylko to potrafisz, to mamy kłopot.
- Michel, telefon! - Kto to?
- Filmowiec. - Pogada z agentem.
- Tak? - Hyacinth?
Dlaczego dzwonisz o tej porze?
Mam coś dla twojego klienta. Jest w formie?
Jasne, ale jeśli to robota, o której mówiłeś, zapomnij!
- Posłuchaj. - Nie. Chcesz mieć wielkiego Mike'a?
Oto warunki: 5.000 franków dziennie, garderoba i garderobiana.
- To wszystko? - Nie!
- Wyszczególnisz go w czołówce filmu. - Co jeszcze?
Jak to co? Szofer, fryzjerka i tajska masażystka. Sam zdecyduj.
Pamiętaj o szampanie!
- To nie byłeś ty? - Nie.
- Panie Fechner... - Co?
- Zupełnie oszaleli. - Kto?
Gaucher i jego agent.
Chcą 5.000 dziennie, garderobę, garderobianą, fryzjerkę,
szofera, masażystkę i szampana. Rozłączyłem się.
Widziałeś kiedyś długą kolejkę przed biurem pracy?
Staniesz w niej, jeśli go tu zaraz nie sprowadzisz!
I traktuj go jak ugandyjskiego generała. Do roboty!
Jest pan Gaucher?
Przepraszam.
Dziękuję. Proszę. Pójdę po niego.
Tam. Proszę czuć się jak u siebie w domu.
Proszę usiąść. Zaraz tu będzie. Proszę.
Niestety, to trochę potrwa. Muszę go ubrać. Poza tym niedosłyszy.
Przyszło 2 lekarzy: Wysoki i niski.
Witam panów. Jestem pani Gaucher.
Mąż zaraz przyjdzie. To nasze dzieci.
Mój biedny mąż...
Zrobić przejście dla inwalidy...
Boże! Ten człowiek to ruina!
Kompletna ruina, doktorze. Zupełnie zrujnowany!
Zachowaliśmy się jak bandyci, proponując mu pracę kaskadera.
Kaskadera? Kto proponował?
Sergio Campanese, pan Fechner i ja.
Jestem kierownikiem produkcji.
- To pan dziś dzwonił? - Tak.
Trzeba było tak od razu! Jestem w super formie!
Pokazać podwójne salto do przodu, czy do tyłu?
Jestem okazem zdrowia! Niech pan patrzy!
Widzi pan? Nieźle! A teraz to!
Doskonała forma! Przepraszam!
- I co? - Lepiej. Byłem zaniepokojony.
Stare modele naprawiamy co 100 lat i można jechać!
Zaczyna pan od jutra. Producent zajmie się wszystkim:
Szoferem, itd.
- A szampanem? - Wszystkim.
Na co pan czeka?
- Na dalszy ciąg przedstawienia. - Kim pan jest?
Inspektorem lekarskim z rady pomocy społecznej.
- Mamy pana dość... - Przestań...
- Pogarsza pan sprawę. - O, tak! Pogarszam!
- Nareszcie! Stary, dobry Mike. - Przecież to wróg publiczny!
Prawo jazdy!
- Cześć, Camille! - Jak zwykle?
Nie, oranżadę.
- Podobno idzie ku lepszemu. - Martwiłeś się?
- Tak, ale nie chodzi o dług. - Wiedziałem.
Cześć, Jane. Ta ja, Mike!
Dzwonię, bo muszę się z tobą zobaczyć...
Zła wiadomość?
Większość kobiet nie patrzy w przyszłość.
Dziś miałaby mnie na haczyku, jutro mogę popłynąć dalej.
Jednak daj mi podwójną.
Miło wrócić na plan. Cześć, Paulette!
Kontrakt zostaw mnie. Jeśli zażądam podróży na księżyc to polecę!
Zaczekajcie.
Mój drogi Bruno. Załatwiłem dublera. Nie przeszkadza ci to?
Nie. Pracuję na planie dzień i noc.
Wiem. To co, chcesz go zobaczyć?
- Nikogo nie widzę. - Skierujcie światło!
- Który to? - Ten.
A to co?
To Mike Gaucher. Chciałeś dublera, no to masz.
Zwycięzca w międzynarodowych popisach kaskaderów!
- Jest potworny. Sam widzisz. - Spoko. Zrobimy mały retusz.
Mały? Trzeba wszystko poprawić. Ale to zajmie lata. No, nie!
Myślisz?
- Będziesz zaskoczony, Bruno. - Kocham niespodzianki.
Usiądź.
Tu cię mamy! Myślałeś, że to odbicie w lustrze?
To jego widzieliśmy?
Brawo! Cudowna robota!
Jestem zachwycony... uroczy!
ZAKOCHANY SZPIEG
- Zawołaj dublera. - Dobrze. Zegnij kolana!
Sergio cię prosi.
Wyjaśnię ci. To jest fotel katapultowy.
Siadasz, naciskasz guzik nr. 1 i
fotel robi bum, a dublerka wylatuje i widzimy chmury.
- Kumasz? - Tak.
- To Solange, dublerka. - Pozwól. To Mike, twój partner.
- Pracowaliście razem? - Tak.
- Mam z nim pracować? - Tak.
Nic z tego! Jest niebezpieczny dla otoczenia!
- Przez niego byłam w szpitalu 7 razy! - 3.
Każda minuta kosztuje fortunę! Kłóćcie się później!
Później będzie za późno.
- Chcę premię. - Ile?
- 200. - 100.
- Dobrze. - Przebierzcie się.
- Tylko zachowuj się. - Znasz mnie.
Kamera! Mike!
Katapultuj!
- Naciśnij guzik! - Za wcześnie!
- Nie naciskaj! - Przykro mi. Za późno!
- Boże! Znowu to samo. - Dureń!
Wpadła do wody.
Ty przeklęty świrze!
- Brawo, Mike. - Jak to brawo?
Zaraz pan zobaczy!
Ostrożnie, Dobrze.
Biedactwo! A to pasztet!
A to przekleństwo!
Miała spaść na siatkę, nie do wody! Zrobiłeś to specjalnie!
- To cykor. - Zobaczymy, kto nim jest!
- No nie! Wyrzucasz nas? - Spadaj!
Teraz potrzebuję dublerki. I co, panie Mądralo?
- Dobrze, a kogo miała dublować? - Mnie.
- I wybrałeś tę krowę? - Ty żmijo!
Tylko jedna kobieta może dublować pannę Lobo.
- Kto? - Jane Gardner.
- Słyszałem o niej, ale rzuciła zawód. - Bo miała problem.
Gdy Jane usłyszy mój głos, puls skoczy jej o 3 punkty.
- Zrobi wszystko, co jej każę. - Liczę na ciebie.
A więc do jutra. Kończymy. Jutro grają kaskaderzy.
Mówiłam, że jej nie ma. Jest tobą zmęczona.
Twoimi listami, kwiatami, telefonami...
- Mam to gdzieś. - To co tu robisz?
Co tam jej nastroje. Chcę ją wyciągnąć z przeciętności.
Ty?
Jak będę chciał może zarobić 400 dziennie.
- Ile dni? - 3, 4.
I co dalej?
Gdzie ją znajdę?
Jeśli ci powiem, zabije mnie. Ale jeśli nie, też mnie zabije.
Wystarczy, że dziś wpadniesz do zamku hrabiego de Saint-Prix.
Hrabia podejmuje setkę gości. Tam ją znajdziesz.
- Znalazła tam pracę? - Sam się przekonasz.
Przepraszam, ale dostawa jest na zapleczu.
- Chcę porozmawiać z Jane Gardner. - Jest zaproszona?
Nie. Pewnie pracuje przy toaletach. Proszę ją znaleźć.
Proszę opuścić to miejsce!
ZWIEDZAJCIE REZERWAT FAUNY AFRYKAŃSKIEJ W ZAMKU SAINT-PRIX
Leż i nie ruszaj się!
- Podano do stołu. - Dziękuję.
Panie i panowie, wszystko gotowe.
Co tu robisz? Zanieś to! I pospiesz się!
No co? Idź!
Spadaj!
Jane, to ja!
- Foie gras? Czemu nie. - To ja, Mike!
- Co robisz w tej stodole? - Chciałam cię spytać o to samo.
Moja przyszłość jest w niebezpieczeństwie. Twoja też.
Nie bardzo widzę związek. Ile mi jeszcze nałożysz?
Wkrótce będziesz jadła, co chcesz. Mam coś.
Aż podskoczysz, jak to usłyszysz.
Nie sądzę. Może byś już przestał mi nakładać?
Przestań! Już dobrze. Porozmawiamy.
Spotkajmy się w sali trofeów na parterze.
- Wedle pani życzeń. - Na parterze.
Pójdę po dokładkę. Chce więcej.
Jane, poznasz moich kuzynów. Robią
...najlepszy foie gras na świecie. - Nie znoszę tego.
Ale za to uwielbiam trufle.
Podobno rosną pod ziemią, a ja znajduję je tylko w foie gras.
O, proszę.
- Co tu robisz? - Jestem na służbie.
Michel Gaucher, ksywa Fretka, z Towarzystwa Ochrony Zwierząt.
Macie problem.
- Proszę nas zostawić. - Oczywiście.
Wiesz, że twoja obecność tutaj jest w złym guście.
Za to ty wyglądasz wprost olśniewająco!
- Jesteś cudowna! - O, nie! Przestań!
Powiedz, co tu robisz i wyjdź!
- Jeśli potrzebujesz pomocy... - Jesteś urocza
w odwracaniu kota ogonem. Jak zamierzasz mi pomóc?
Nie, Jane. Nadarzyła mi się życiowa szansa!
I tobie, żeby ze mną pracować.
Z tobą? Znowu? O, nie. Mam nieco inne wspomnienia.
Ja też. A Rio de Janeiro, Monte Carlo, Afganistan?
Widzę to inaczej. A liczne kontuzje,
rany szarpane, pęknięta chrząstka i czaszka?
Nie dramatyzuj. Mamy wszystko. Tylko rozwinąć kobierzec.
Błagają cię! Jak myślisz, ile ci oferują?
Nie interesuje mnie to.
- 20.000 dziennie! - Nie interesuje mnie to!
Nie? 20.000? Stawka gwiazdorska, szampan?
To co cię interesuje?
Jak dobrze pójdzie, to pojedziemy do Stanów.
A jak nie, będę występować w supermarkecie.
Jane, mój kuzyn zaprasza. Chce wznieść toast.
Już idę. Chyba pojedziesz do Stanów beze mnie.
Powiem bez cienia próżności, że przywiozłem z Afryki
najpiękniejszy kwiat tamtejszej flory.
Ale to właśnie w Paryżu wpadłem
w sidła najbardziej czarującej gazeli.
Wznoszę toast na cześć tej
pięknej damy, która wkrótce będzie panią naszego zamku.
Za przyszłą hrabinę de Saint-Prix!
Przepraszam.
I już jestem wdowcem!
Ustaliliście datę ślubu?
Ten toast był głupi i przedwczesny.
Nie gniewaj się. Wszystko wyjaśnię.
Wszystko jest jasne jak słońce. Poślubisz ten zamek.
Poinformuj mnie o dacie ślubu.
Będę grał na harmonii i serwował foie gras.
Wiem jedno: Jak się zachować.
To on! Łapcie go!
Zatrzymać go! Nie może uciec!
Co to ma znaczyć?
Tutaj!
- Nie ruszaj się! - To moja wina...
Cicho! Jutro pracujemy razem. Obiecuję.
Dzięki...
Nie chodzi o ciebie i pieniądze. Chcę ocalić ten zamek.
Tutaj!
- Później przyniosę ci poduszkę. - Sobie też.
Dobranoc!
Jesteście na czas.
- To znowu on? - Tak, to dziwne.
Chcę pożegnać się przed wyjazdem. Wiele razem przeszliśmy.
Wracam do siebie. Mam tam działkę na cmentarzu.
Hyacinth chce spędzić starość na północy.
Szkoda, że wyjeżdżasz.
Będę tęsknił i pamiętał cię w zapadającym zmierzchu.
Będziemy się widywać w Boże Narodzenie i na Wielkanoc.
- Wieczorem u Camille'a. - Jasne.
Na północy jest ładnie, ale zima surowa. Da mu nieźle w kość.
To zabawne, jak próbujesz mnie wykiwać.
- Dziękuję. - Pani Gardner!
- Dzień dobry. - Tędy.
Przyznaję: Nie sądziłem, że ci się uda.
Zawsze dotrzymuję obietnicy.
- Co takiego obiecałeś? - Nic.
Niesamowite! Jak ty to robisz?
Urok osobisty i to, jak na nie patrzę.
- A jak patrzysz? - Tak.
Błazen!
- Jane Gardner? - Tak.
Przepiękna! Cudowna!
Co za usta! A oczy! Wszystko!
Proszę wstać.
- Sama doskonałość! - Mówi, że dasz radę.
Nic nie rozumie. Nawet durnia zachwyci jej figura!
- Mówi o mnie, czy o tobie. - Kpi sobie.
- Sprawdza pan czas? - Robota czeka!
Jeśli pan Gaucher jest gotowy, to ja też.
Wszyscy na miejsca!
Mike, daj z siebie wszystko. Jest z tobą piękno! Cudowna!
Przepiękna. Ostrożnie, Mike! Pamiętaj: Guzik nr. 1.
- Jane, gotowa? - Tak.
Śmiało, Mike!
- Teraz! - Trzymaj się!
Prosto na siatkę! Wspaniale!
Była pani cudowna! I to już w pierwszym ujęciu! Wie pani?
We Włoszech czekam na rozwód. Może któregoś dnia zjemy kolację?
- To co? - Bardzo chętnie.
W mieście jest wiele restauracji, ale mam jedną ulubioną...
To co, możemy zaczynać... Jak tam fryzury?
Skoro pan Gaucher miał świetne wejście,
zapytaj pana Bruno, czy też będzie tak dobry. Szybciej!
Jane!
Wszystko dobrze? Proszę usiąść.
- Dwie herbaty! - Nie trzeba...
Ależ tak. Bruno! Świetnie wyglądasz.
Pozwól, że wyjaśnię ci scenę.
Jest cudowna. Rozgrywa się przy wodospadzie.
Jesteś za balustradą, tam, gdzie teraz Mike.
Trafiają go i stacza się na dół
Mike to potrafi? Potrzebuje dublera. Może się poturbować!
On cię zastępuje. Mam wziąć dublera dla twojego dublera?
- Jasne, że nie. - No!
Wypowiadasz swoją kwestię w jednym ujęciu.
Fantastyczne! Widza zwali z nóg!
Bardzo dobrze! Samuraje, nałóżcie maski!
Dobrze. Gotowy, Mike?
Wszyscy na miejsca!
Popatrzmy razem z kamerą. Dobrze?
Akcja!
James! Zabili go!
Nie! Najpierw wypalę ostatniego papierosa!
Cięcie! Brawo, Bruno! To było fantastyczne!
A ja?
Nie, Mike. Byłeś jakiś nijaki. Nie podobało mi się.
- Co pani na to? - Też tak myślę!
- Powtórzyć? - Jasne. Wchodź. Pospiesz się!
Co z tą herbatą? Gotowy? W porządku, Mike!
Tylko nie sknoć!
Dobrze.
Kamera... jazda, Mike!
- James! Zabili go! - Nie!
- I jak? - Cięcie.
- Ty O.K., Bruno. - Wybacz. Zagalopowałem się.
W porządku. To zdarza się najlepszym. Nie ma sprawy.
To co, jeszcze raz. No, Mike! Z życiem!
- Wybacz! - Nie martw się!
- Chyba za bardzo się starałem. - Spoko. Na miejsce!
Dajcie znać, jak tylko będziecie gotowi.
- Trochę cukru? - Tak, chętnie.
Proszę. Przygotować się!
Kamera! Akcja!
James! Zabili go!
Nie! Najpierw wypalę ostatniego papierosa.
Cięcie! Zaczekaj, aż Mike stoczy się na dół!
- Ale spoko. Byłeś świetny. - Bardzo mi przykro.
Spokojnie. Mike stacza się za wolno! Powtarzamy.
Mike, wracaj na miejsce.
To nie najlepszy dzień pana Gaucher.
Panie Gaucher, proszę włożyć w to więcej energii, dynamiki!
Jesteście gotowi? Zróbmy wreszcie dobre ujęcie!
- James! Zabili go! - Nie!
Cięcie! Rekwizytor!
- I co? - Nie chce zapalić.
- Jak to? Daj dobrą zapalniczkę! - Ale działała!
Mam to gdzieś! Chcę, żeby działała teraz!
I co? Już działa? Nareszcie! Wybacz, Bruno.
Zjemy dziś kolację przy świecach?
Obawiam się, że nie dam rady.
Szkoda.
Wybaczcie, chłopcy, ale czas ucieka!
Jesteście gotowi? Jedziemy!
Sergio! Zapomniałeś o kamerze!
Strasznie mi przykro, Bruno!
Zdarza się najlepszym. No, dobrze, Mike. Jeszcze raz!
Jedziemy! Scena na moście. Drap się na schody, Mike!
Żywo, Mike. Nie traćmy więcej czasu!
Nie stój tak! Musisz zrobić to ujęcie! No!
Wchodź! Nareszcie!
Więcej energii, Mike! Teraz jesteśmy zdani na ciebie!
Przed nami jeszcze wiele scen! A to sporo kosztuje!
Myślę, że to będzie dobre ujęcie.
Po co powtarzać? Dwie pierwsze były dobre.
- Tak? - Jasne.
Ale ta z Brunem, nie bardzo.
Nakręcimy drugą. Wiadomo, że ma dublerów.
Chyba masz rację. Na dzisiaj kończymy!
Posprzątajcie plan! Przejrzę ujęcia! Z życiem!
Bruno, możesz zmyć makijaż! Idziemy?
Wszyscy schodzą z planu!
Zje pani dzisiaj ze mną kolację?
- Może, ale przepraszam na chwilę. - Zatem, do wieczora.
Mike, co z tobą?
Co tu robisz?
Nie wypaliłem ostatniego papierosa.
- Jest aż tak źle? - Mogło być gorzej.
- Jeszcze jedno i... - Zdejmę to.
Teraz lepiej?
- Wciąż chcesz wyjść za mąż? - Chyba tak. Czemu nie?
- Z tobą już gorsza sprawa. - A ty znowu swoje.
- Prosiłeś mnie o rękę. - Chodziło mi o hrabiego.
Wiesz, co z nim nie tak?
Jest pokręcony. I pewnie urodzisz mu dwugłowe dzieci.
- To znaczy? - Dzieci będą miały dwie głowy.
- Dwa obrzydliwe łby. - Dwa?
- Tak. Jak ich rodzice. - Dwa?
Kochanie.
Kochanie, wybacz mi.
Ty draniu! Znowu chciałeś mnie oszukać!
A utop się! Mam to gdzieś!
Nie czuję urazy. Chodźmy coś zjeść do Lulu.
Pozdrów ją ode mnie. Dziś zjem nie coś,
tylko kolację i nie z tobą, a z Sergiem.
I nie u Lulu... a w Lido. Zatem wypchaj się!
W Lido?
Bukiet sałat...
frytki, pizzaiola...
No i oczywiście szampan. Morze szampana!
Co za przyjemność być z tobą.
Jestem osamotnionym, biednym Włochem w Paryżu. Samiuteńki.
Przecież otaczają cię ludzie.
Ale nie wieczorami... Nie mam z kim ich spędzać.
- Nie mówiąc o nocach. - Właśnie. Samotne noce.
- I poranne picie kawy. - Chyba czytasz w myślach!
Jane, kiedy cię ujrzałem, nawet nie marzyłem o tym,
że samotny chłopiec z Włoch ma szansę...
- Kelner, co z tym szampanem? - Już podaję.
Nadchodzi ktoś jeszcze. Niestety, nie będziemy sami.
O, nie!
No, proszę! Co za intymne spotkanie! Jakaś uroczystość?
- Dobry wieczór. - Wyglądasz bosko!
- Jak tam małe tete-a-tete? - Zawsze jesteś mile widziany.
- Wiem. - Wystarczy, bo zmiażdżysz mi rękę!
Nie miałem takiego zamiaru.
Prawdziwy z ciebie Herkules. Masz mięśnie ze stali.
Patrzysz jak twardziel, ale wiem, że jesteś delikatny.
Stalowy i aksamitny.
- Mogę robić z ciałem, co chcę. - Ja też.
- Chcecie być sami? - Ależ nie, Sergio!
Jak możesz tak myśleć?
Co to?
Wyrób cukierniczy, zwany tortem urodzinowym.
Kto ma urodziny?
Nie spodziewałam się. Naprawdę...
To zbyt wiele, to znaczy...
Może mały całus przyjaciółek?
Bądźmy poważni. Wypowiem życzenie.
Pomóż mi.
No dobrze... śmieszy to was?
Ale nie mnie!
Gdzie jest toaleta?
Przepraszam.
- Gdzie jest telefon? - Na prawo.
Muszę zadzwonić.
Bruno?
- Kto mówi? - Mike.
- Gdzie jesteś? - W 'Lido'. Czekam na ciebie.
- Już prawie północ. - Wiem. Załóż
seledynowy kostium, w którym dziś grałeś i różową koszulę.
Wyglądasz w nim jak filuterny diabełek. Pospiesz się. Czekam.
Filemonie! Proszę mój seledynowy kostium i różową koszulę.
- Skąd wiesz, że mam urodziny? - Zgadłem.
Opowiedz mi o sobie.
- Jestem samotna. - I w kimś zakochana?
Tak. Nigdy byś nie zgadł, w kim. Uwierzyłbyś, że w Mike'u?
- Nie dziwi mnie to. - To wariat!
Ależ nie!
Pod brutalną powłoką kryje się wrażliwy młodzieniec.
Mówimy o dwóch różnych ludziach.
Może udamy się w bardziej ustronne miejsce?
- Samochód już czeka. - Zgoda.
Chodźmy.
Do domu, James... No, jedź!
Dzięki za zniszczenie mi garnituru
i kompromitację wielkiego reżysera Sergia Campanese!
Dzięki, Bruno! A poza tym, od kiedy uganiasz się za kobietami?
Nie znosisz ich! Więc tę zostaw mnie!
Fantastycznie!
Masz wspaniały gust. Po prostu doskonały.
Pewnie sypialnia jest jak z bajki.
- Gdzie jest wyro? - Co?
- Sypialnia. - Przecież pan wie.
Nie pokażesz mi sypialni z Tysiąca i jednej nocy?
Jeśli nie pokażesz, dam ci w papę.
Jest w niej... dyskretny urok.
- Coś jeszcze, panie? - Tak. Wynoś się stąd.
Jak powiedziałam. Jest cudowna!
Drogi Bruno, dostanę łyczek szampana?
- Gdzie jest szampan? - Jak to? Tam, gdzie zawsze.
- Na pewno chcesz szampana? - Jeśli to problem...
Ależ nie!
Chyba mówiliśmy o szampanie.
- Co? - To też twoje?
Tak. Są praktyczne, gdy rano robię zakupy.
- Bardzo praktyczne. - I niebanalne.
- Mogę przymierzyć? - Wszystkie, jeśli chcesz.
Szampan!
- Znalazłem szampana! - Chwileczkę! Już idę!
Skakał pan przez okno?
Pospiesz się, kochanie!
Jestem!
Ech, ty...
Doprowadzasz dziewczynkę do szaleństwa!
Leż tam i nie zbliżaj się do mnie!
Spokojnie, dziewczynko! Nie podchodź!
- Zawieźć pana do klubu? - Jakiego?
- Gejów. - Słucham?
Przepraszam.
O, nie! Co za okrucieństwo! Tym mnie nie weźmiesz.
Dość tego! Wiedziałam, że to ty.
Zdejmij tę żałosną perukę i nie udawaj pedała.
Marcelu! Filemonie! Na Boga, ratujcie!
Przestań! Przecież to żart!
- Nie dotykaj mnie! - To już nie jest zabawne!
- Co pan sobie życzy? - Ratujcie mnie od tego potwora!
- Ty jesteś Bruno? - A jak myślisz?
- Przepraszam! - Nie dotykaj mnie!
- Orgietka, co? - Skąd pan wie?
Wiozłem pani kumpla do domu.
Proszę o uwagę!
Powszechnie podziwiana gwiazda naszego filmu, Bruno Ferrari,
wykona niewidziany dotąd w historii kina wyczyn kaskaderski.
Na zwisającej z helikoptera linie
zjedzie na lecący w płomieniach samolot,
prowadzony przez równie uwielbianą gwiazdę, Priscillę Gomez!
- Zostaw jeepa i wejdź od tyłu! - Dlaczego?
Nie mogą zobaczyć cię reporterzy.
Panie i panowie, dajcie mu się skoncentrować!
Czeka nas historyczna chwila!
Jeśli chcecie zobaczyć samolot, proszę tędy!
Co u ciebie?
Dobrze. A u ciebie?
Jak kolacja z Makaroniarzem? Nafaszerował cię pizzą?
- Kiepski z ciebie aktor. - Dlaczego tak sądzisz?
Wiedziałam, że to byłeś ty.
Ale Sergio to łyknął.
Znam cię lepiej, niż on. Przecież byliśmy razem.
Ale mnie też oszukałeś kilka razy.
- Gdy tańczyliśmy? - Nie. Nadal tańczysz jak słoń.
Ale w łóżku byłeś boski.
Co? W łóżku?
Coś mi umknęło.
Nie pamiętam, czy kiedykolwiek spędziliśmy...
taki cudowny wieczór.
Byłeś zupełnie inny. Co za wyobraźnia.
Powinienem się domyślić.
Przepraszam.
Wyjdźcie!
- Powiedziałem: Wyjdźcie! - No już, wynocha!
- Jak chcesz, ale uważaj na fryzurę. - Wynocha!
Wiesz, jak jestem na ciebie zły?
Ty pedale! Co, jesteś biseksem?
- Ty kreaturo... - Nie... Przestań, Mike!
Skłamałam!
- Co powiedziała? - Że byliście w łóżku!
Co? Z tym? O, nie!
O, nie! Odsuń się! Nie dotykaj mnie. Dość tego!
I co z wami robić?
Widzisz?
Co wy tu wyprawiacie?
Gdzie kostiumy i makijaż? Za 10 minut zdjęcia! Przygotujcie się!
Nic, tylko seks wam w głowie.
Już wiem o tobie wszystko. A więc jesteś akrobatką.
Nie będzie nam się nudzić.
Nam?
Tak! Dziś weźmiemy ślub. Po zdjęciach jedziemy.
Nie powiedziałam Tak.
Nikt nie przeciwstawi się mojej woli.
Przywiozłem ci suknię. Co o niej sądzisz?
- Podoba się? - Brylanty?
10.000. Będziesz w niej cudowna. Przyłóż ją.
- Śmiało. - Skoro tego chcesz...
- To będzie wspaniała ceremonia! - Jest piękna!
- Nie można ci się oprzeć. - Wiem. Co to?
Jak to się stało? Co to tu robi?
Nie przejmuj się, moje zwierzątko. W zamku mam drugą.
Erneście!
Na razie. Przemyśl to, ale pospiesz się.
To jest gwiazda? Gdy go obleci strach to...
Przymknij się, albo ja to zrobię!
Pokaż im, Mike!
Brawo, Bruno!
Walkie-talkie! Szybko!
Dzięki. Włączaj kamerę. Zaczynaj, Mike!
- Bruno, dupku! - Bruno, dupku!
Bruno Ferrari, durniu!
A jeśli spadnie... Szaleniec!
Do dzieła, Bruno!
Zuch!
Dźwiękowiec, piosenka!
A nie mówiłem?
Zgodnie z planem.
A teraz najważniejsze, Bruno!
Lornetka!
Jeszcze trochę!
Przestań!
- Tego nie było w skrypcie! - Włoska improwizacja.
Ale za francuskie pieniądze!
Brawo! Nie zapomniałaś naszej sztuczki.
- Kiedyś miałeś spadochron. - Wtedy mi ufałaś.
Już tego nie zrobię.
Chwileczkę! Po co ten pośpiech? Mamy dużo czasu.
Niech twój przyszły mąż poczeka!
No wiesz? Przestań!
Tej nocy nie odmówiłaś mu. Ale popsuł nam zabawę.
- Teraz mówię Nie. - A dla mnie Tak.
- Przestań! Oszalałeś? - Pewnie, że oszalałem!
- Tego też nie było! - Zaplanowałem to.
Nie mogą dowiedzieć się, że to nie jest Bruno Ferrari!
Zaczekajcie! Znam go! Przecież to Michel Gaucher.
Okłamali nas!
Pan i pańskie pomysły!
Wpadka! Jak zwykle!
- Poślubisz tę skamielinę? - Tak!
Nie wiem, dlaczego się zastanawiałam!
- Nie pozwolę ci! - Już to widzę!
Spokojnie. Wszystko będzie dobrze.
I to mnie niepokoi.
Po prostu uwielbiam cię.
Nie uciekajcie! Chodźcie tu! Posłuchajcie.
Jesteśmy zaproszeni na ślub! Chodźcie! Zabierzcie dzieciaki!
To znowu ty? Zaczekaj!
Wystarczy! Dobry z ciebie chłopiec.
Chcesz iść na ślub Jane?
Chodź!
Kochani! Zebraliśmy się tu w gronie rodzinnym i z przyjaciółmi,
aby być świadkami zawarcia małżeństwa tej oto pary.
Przypominam o wzajemnym szacunku, jakim darzą się mąż i żona.
A także o wzajemnej trosce i zapewnieniu szczęścia.
Czy ty, hrabio de Saint-Prix,
chcesz zgodnie z prawem wziąć za żonę obecną tu uroczą
...Jane Gardner? - Tak.
Jane Gardner,
chcesz wziąć za męża obecnego tu hrabiego de Saint-Prix?
Czy ty, Janne Gardner,
chcesz wziąć za męża obecnego tu hrabiego de Saint-Prix?
Nie.
Tylko spokojnie!
Wynoś się!
- Dokąd lecimy? - Na nasz ślub!